က်ီးအာရုိး ……….။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ရြာ၏ အမိႈက္သရိုက္မ်ားကို စြန္႕ပစ္ရာ ေနရာ ျဖစ္ေလ
သည္။ ထုိက်ီးအာရုိး၏ မလွမ္းမကမ္းတြင္ လူတစ္စု တလႈပ္လႈပ္
တရြရြျဖင့္ ရွိသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ ၎လူစုထဲမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္
ေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ဓားႀကီးတစ္လက္အား ကိုင္ေဆာင္ထားသည္။
၎၏ ေရွ႕၌ ေမြးဖြားစ ကေလးငယ္ နီတာရဲေလး သံုးေယာက္ကို
ပက္လက္ အေနအထားျဖင့္ ေတြ႕ရေလသည္။
အဆိုပါ ျမင္ကြင္းအား ေဘးသူစိမ္း တစ္ေယာက္သာ ျမင္ပါက အလြန္
ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္ေသာ လူတစ္စု ဟူ၍ မွတ္ခ်က္ျပဳသြား ေပလိမ့္မည္။
အမွန္စင္စစ္မွာမူ ေနာက္အခါတြင္ လာလတၱံ႕ေသာ လြန္စြာႀကီးမားသည့္
အႏၱရာယ္အား ႀကိဳတင္ ဖယ္ရွားျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ ရြာတြင္ အမဲသား
ေပၚရာ၌ ႏြားမ်ားကို သတ္ျဖတ္ေပးေလ့ ရွိသည့္ ကိုဖုိးေထာင္သည္
၎၏ ဓားႀကီးအား အားျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ အသာအယာ ေျမွာက္ကာ
နီတာရဲ ကေလးသံုးေယာက္၏ ခ်က္အနားဆီသုိ႕ ဦးတည္၍ ခုတ္ခ်
လိုက္ေလသည္။ ထုိအခိုက္ အနီးအနားရွိ လူႀကီးမ်ားမူ မ်က္စိအား
အသာ ပိတ္ထားလိုက္ၾကသည္။ မလုပ္ မျဖစ္၍ လုပ္သင့္ေသာ အလုပ္ကို
လုပ္ရျခင္း ျဖစ္ေစကာမူ ေမြးဖြားစ ကေလးငယ္ သံုးဦးအား ဓားျဖင့္
ပိုင္းျဖတ္ေသာ ျမင္ကြင္းအား အဘယ္သို႕ မ်က္လံုးျပဴး၍ ၾကည့္ရႈႏုိင္ပါလိမ့္
မည္နည္း။
” ဟာ ….. “
ကိုဖုိးေထာင္၏ အလန္႕တၾကား ေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ အနီးအနားတြင္
ရွိေသာ လူႀကီးမ်ား မ်က္လံုး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။
” ဘာျဖစ္တာလဲ ဖိုးေထာင္ … မင္းဟာက အလန္႕တၾကား “
” သူႀကီး … ဒီဘီလူးေလးေတြကို ခုတ္လုိ႕မရဘူးဗ် “
” ေဟ … ဘာျဖစ္လို႕ ခုတ္လို႕မရတာလဲဟ၊ အသားက မာေနလုိ႕လား “
” မဟုတ္ဘူး သူႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္ ခုတ္ၿပီး ဓားကိုလည္း ျပန္ဆြဲထုတ္လိုက္
ေရာ ခုတ္ထားတဲ့ ေနရာက ျပန္ဆက္သြားတယ္ သူႀကီး “
” ေဟ ….. “
သူႀကီးပါမက လူႀကီးမ်ား အပါအဝင္ ကေလးမ်ား၏ ဖခင္ျဖစ္သူ
ကိုေအာင္ေမာ္ပါ အံ့ၾသစြာ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။
” ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ၿပီး စမ္းၾကည့္စမ္းပါဦးကြာ … “
” ဟုတ္ကဲ့ သူႀကီး “
ကိုဖုိးေထာင္မွာ ယင္းကဲ့သုိ႕ သူႀကီးအား ေျပာၾကားၿပီးေနာက္ အစကဲ့သုိ႕
မဟုတ္ဘဲ ဓားကို အားျဖင့္ ေျမွာက္ကာ ကေလးမ်ား၏ ခႏၶာကိုယ္
အလယ္တည့္တည့္သုိ႕ ခုတ္ပိုင္း ခ်လိုက္ေလသည္။ ၎၏ ဓားခ်က္ေၾကာင့္
ကေလးငယ္မ်ား၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ ႏွစ္ပိုင္းစီ ျပတ္သြားေလသည္။
သုိ႕ရာတြင္ ေသြးကေတာ့ ထြက္မလာေပ။ သူႀကီး အပါအဝင္ ေဘးနားမွ
လူႀကီးမ်ားမွာ မည္သုိ႕ မည္ဖံု ျဖစ္လာမည္ကို ေတြ႕ျမင္လုိေသာ
မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ႏွစ္ပိုင္း ျပတ္သြားသည့္ ကေလးငယ္ သံုးဦးအား
ဝုိင္းဝန္း ၾကည့္ရႈေနၾကသည္။
ကိုဖုိးေထာင္သည္ ၎၏ ဓားႀကီးအား ေျမျပင္မွ ျပန္ႏုတ္သည့္အခုိက္
အလြန္ ထူးဆန္းစြာပင္ ႏွစ္ပိုင္းျဖစ္ေနေသာ အႏွီ ဘီလူးေလးမ်ား၏
ခႏၶာကိုယ္သည္ တေရြ႕ေရြ႕ ျပန္ဆက္သြားၾကသည္ကို အထင္းသား
ျမင္လိုက္ရေလသည္။ ေၾသာ္ … အံ့ဖြယ္ရွိစြတကား။
အနီးအနားမွ လူမ်ားလည္း အဆုိပါ ျမင္ကြင္းအား လက္ေတြ႕ ျမင္လိုက္ရ
သျဖင့္ အံ့ၾသ မွင္သက္ သြားၾကသည္။ ခဏ အၾကာတြင္ သူႀကီး၏အသံ
ထြက္လာသည္။
” ဘႀကီးရန္ေအး က်ဳပ္တုိ႕ ဘယ္လိုလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမလဲ “
” အေတာ္ေတာ့ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းသား၊ ဒါေပမယ့္ အလုပ္တစ္ခုကို
ေလးနက္ေစခ်င္ရင္ သံုးႀကိမ္ လုပ္ရတယ္၊ ဘႀကီးတို႕ ၾသကာသကို
သံုးႀကိမ္ ဆုိတာပဲ ၾကည့္ပါလား၊ ဒီေတာ့ … ေနာက္တစ္ေခါက္
ထပ္စမ္းၾကည့္ကြာ၊ မရေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳး ႀကံၾကေသးတာေပါ့ “
ယင္းသို႕ ဘႀကီးရန္ေအးမွ ေျပာလုိက္သည့္အခါ သူႀကီးမွ
ႏြားသတ္သမား ကိုဖုိးေထာင္အား လွမ္းေျပာလိုက္ေလသည္။
” ေဟ့ … ဖုိးေထာင္၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္လုပ္ကြာ “
ကိုဖုိးေထာင္ ထပ္ပိုင္းလိုက္ေသာ္လည္း ယခင္ အတုိင္းပင္
ျပန္ဆက္သြားၾကသည္။ ေရာ္ … ခက္ၿပီ။ ဒီလုိသာ ျပန္ျပန္ၿပီး
ဆက္သြားမယ္ဆိုရင္ အလုပ္က ၿပီးေတာ့မည္မဟုတ္။ ေဘးနားမွ
လူႀကီးမ်ားလည္း မည္သုိ႕ လုပ္ၾကရမည္ကို ႀကံဆေနပံုရသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ၎တုိ႕၏ မ်က္လံုးမ်ားသာမက စကားသံမ်ား
ပါ တိတ္ဆိတ္ ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။
” သူႀကီး ၊ ဒီလုိ လုပ္ၾကည့္ပါလား … “
” ဘယ္လိုလဲ၊ ဘႀကီးထြန္း “
” အရင္ဆံုး တြင္းႏွစ္တြင္းကို ခပ္ေဝးေဝးမွာ တူး၊ ၿပီးေတာ့ ဘီလူးေလး
ေတြကို ခုတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း တစ္ပိုင္းစီကို ယူၿပီး တူးထားတဲ့ တြင္းႏွစ္တြင္း
ထဲမွာ ျမွဳပ္လိုက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား၊ ဒီလုိဆုိ ျပန္ဆက္လို႕လည္း
မရေတာ့သလုိ ျမွဳပ္ၿပီးသားလည္း ျဖစ္သြားတာေပါ့ “
” ဟာ ဟုတ္တာေပါ့၊ ဘႀကီးထြန္း ေျပာသလုိဆိုရင္ ျပန္မဆက္ေတာ့ဘူးေပါ့၊
ဒီလုိဆုိ တြင္းႏွစ္တြင္း အရင္တူးၾကရေအာင္ေဟ့ “
သူႀကီးဦးသာေအးမွ ထိုသို႕ ေလာေဆာ္ ေျပာၾကားရင္း ၎ကိုယ္တုိင္
ေပါက္ျပားတစ္လက္အား ေကာက္ယူကာ တူးေလေတာ့သည္။ တြင္း
ႏွစ္တြင္းမွာ ေျခလွမ္းငါးဆယ္ခန္႕ ကြားေဝးေလသည္။
” ေဟ့ အသင့္ျပင္ထားၾကေနာ္၊ ခုတ္ၿပီးတာနဲ႕ တစ္ခါတည္းယူၿပီး ပစ္ၾက “
သူႀကီးမွ ကိုေအာင္ေမာ္ အပါအဝင္ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ ေလးေယာက္အား
ေျပာလိုက္သည္။ သူႀကီးအပါအဝင္ ထုိေျခာက္ေယာက္ လူစုသည္ နီတာရဲ
ဘီလူးေလး သံုးေယာက္၏ ေခါင္းပိုင္းႏွင့္ ဖင္ပိုင္းတြင္ သံုးေယာက္စီ
ေနရာယူထားၾကသည္။ ဤေနရာ၌ သူႀကီးမွာ အဘယ္ေၾကာင့္ ၎ကိုယ္တုိင္
ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ေနသနည္း ဟူမူ သူႀကီးေအာက္ ငယ္ေသာ သူမွာ
ကုိေအာင္ေမာ္၊ ကိုဖုိးေထာင္ႏွင့္ အျခား ေလးေယာက္သာ ရွိၿပီး က်န္သည့္
လူမ်ားမွာ သူႀကီးထက္ အသက္ႀကီးေသာ ရြာ၏ ရပ္မိရပ္ဖ လူႀကီးမ်ားသာ
ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ကေလး၊ လူငယ္၊ မိန္းမ စသူတုိ႕အား
ယခု ေနရာသို႕ မလာရန္ သူႀကီးမွ တားျမစ္ထားၿပီး ျဖစ္ေလသည္။
” ေဟ့ ဖုိးေထာင္၊ ခုတ္ကြာ “
ကိုဖုိးေထာင္သည္ ၎၏ ဓားႀကီးအား ဘီလူးေလးမ်ားကို ခုတ္ပိုင္းရန္
အသင့္ျပင္လုိက္သည္။ သနားၾကင္နာမႈ မရွိ၊ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း မရွိသည့္
ႏြားသတ္သမား ကိုဖုိးေထာင္ အတြက္မူ ယခုကိစၥသည္ ထမင္းစား
ေရေသာက္ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ပိုင္းျပတ္သြားမည့္ ဘီလူးေလးမ်ား၏
ေျခပိုင္းမွ ဆြဲရမည့္ လူမ်ားမွာ ခၽြန္သည့္ သ႑ာန္ရွိေသာ ေျခသည္းရွည္ႀကီး
မ်ားကို ၾကည့္၍ အနည္းငယ္ ရြံ႕ေနဟန္ ရွိေလသည္။ ထုိ႕ထက္ ဘီလူး
ေလးမ်ား၏ ေခါင္းပိုင္းကို ယူရမည့္ လူမ်ားမွာ နီေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးႀကီး
မ်ားႏွင့္ လက္သည္း ရွည္ႀကီးမ်ားကို ၾကည့္ကာ ပို၍ ရြံ႕ေနဟန္ ရွိၾကသည္။
အႏွီ ဘီလူးေပါက္စေလးမ်ားမွာ မူကား ၎တုိ႕အား သတ္ျဖတ္ ခံရျခင္းထက္
ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္သည့္ အသံမ်ားျဖင့္ ” အူဝဲ ” ဟူေသာ ေမြးဖြားစ
ကေလးငယ္တို႕၏ အစြမ္းထက္ ဂါထာ မႏၱာန္ကိုသာ တြင္တြင္ႀကီး
ရြတ္ဆိုေနေတာ့သည္။
ဤသုိ႕ျဖင့္ ဘီလူးေလးမ်ား၏ အေပၚပိုင္း သံုးပိုင္းကို တြင္းတစ္တြင္း၌
လည္းေကာင္း၊ ေအာက္ပိုင္းကို တြင္းတစ္တြင္း၌ လည္းေကာင္း ျမွဳပ္ႏွံၿပီး
ရြာဆီသုိ႕ ျပန္ခဲ့ၾကေလသည္။ ယင္းကိစၥမွာလည္း ရြာထဲ၌ ေရပန္း
အစားဆံုး သတင္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားက
စိုးရိမ္လြန္းေသာ ေလသံျဖင့္ ေျပာၾကေသးသည္။
” ဘီလူးေလးေတြ ေျမႀကီးထဲမွာ ျပန္ဆက္သြားရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ “
” ေအ ညည္းကလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး “
” မျဖစ္ႏုိင္ဘူး မေျပာနဲ႕ေတာ္ေရ … ၊ တကယ္လို႕သာ က်ဳပ္ေျပာတဲ့
အတုိင္း ျဖစ္ခဲ့ရင္ က်ဳပ္တို႕ရြာေတာ့ ျပာက်မွာပဲ “
” ဖြဟဲ့ ..၊ လြဲပါေစ ၊ ဖယ္ပါေစ “
ထုိရက္ပုိင္းက ကိုေအာင္ေမာ္ႏွင့္ မခင္ၾကည္တုိ႕မွာလည္း အိမ္ျပင္သုိ႕
မထြက္ဝံ့ၾကေပ။ ယင္းသို႕ အိမ္ျပင္ မထြက္ရျခင္း၏ ေနာက္ထပ္ အေၾကာင္း
မွာလည္း မီးဖြားၿပီးစ မခင္ၾကည္အား စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ရန္ ကိုေအာင္ေမာ္က
အားေပးစကားမ်ား ေျပာရင္း မခင္ၾကည္၏ ေဘးတြင္ အေနမ်ားေနျခင္း
ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေလသည္။ ၎တုိ႕၏ သားဦးျဖစ္သူ ေမာင္ေကာင္း
ေက်ာ္ကို ေလာေလာဆယ္ ဘြားေအ၏ အိမ္၌သာေနရန္ မွာထားေလသည္။
ဤကဲ့သုိ႕ ဘီလူးေလးမ်ားအား ျမွဳပ္ႏွံၿပီး တစ္ပတ္ခန္႕အၾကာ တစ္ခုေသာ
ေနဝင္ၿဖိဳးဖ် အခ်ိန္တြင္ သူႀကီးျဖစ္သူ ဦးသာေအး၏ အိမ္ဆီသုိ႕
တစ္ေယာက္ေသာ လူတစ္ဦးသည္ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္း
လာေလသည္။ ထုိအခ်ိန္၌ သူႀကီးဦးသာေအးမွာ ေရေႏြးၾကမ္းအုိးအား
ေရွ႕၌ခ်ကာ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္တြင္ ေအးေအးလူလူ တစ္ေယာက္တည္း
ထုိင္ေနသည့္အခုိက္ ျဖစ္သည္။
” ေအာင္ေမာ္ပါလား၊ လာေလကြယ္ “
” မင္းလက္ထဲမွာ ေပါက္ျပားႀကီးနဲ႕ ပါလား၊ ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ
ကြယ့္၊ ယာထဲကလား “
” မဟုတ္ပါဘူး သူႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္ …. “
ကိုေအာင္ေမာ္မွာ စကားအား ေရွ႕ဆက္မေျပာေသးဘဲ ေရေႏြးၾကမ္း
တစ္ခြက္အား ေကာက္ယူ၍ ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ -
” ကၽြန္ေတာ္ က်ီးအာရုိးက ျပန္လာတာ သူႀကီး “
” ေဟ … မင္းက ဘာသြားလုပ္တာလဲ “
” ကၽြန္ေတာ့္ သားေလးေတြျဖစ္တဲ့ ဘီလူးေလးေတြကို
သြားေဖာ္ၾကည့္တာပါ သူႀကီး၊ ဒါေပမယ့္ …. “
” ဒါေပမယ့္၊ ဘာျဖစ္လဲ ေအာင္ေက်ာ္၊ ဘာေတြ႕ခဲ့လို႕လဲ “
သူႀကီးဦးသာေအးမွ သိခ်င္ေဇာျဖင့္ အေလာတႀကီး ေမးလုိက္သည္။
ကိုေအာင္ေမာ္၏ စကားမ်ားတြင္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ထူးျခားသည့္
အေၾကာင္းမ်ား ပါေနသည္ကို သူႀကီးဦးသာေအး သိေနသည္။
” ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေတြ႕ခဲ့ဘူး သူႀကီး၊ တြင္းႏွစ္တြင္းလံုးကို
ေဖာ္ၾကည့္ခဲ့တာ ေျမစာေတြက လြဲလို႕ ဘာမွ မေတြ႕ေတာ့ဘူး သူႀကီး “
” ေဟ …. “
” ေခြးေတြ ဘာေတြမ်ား တူးယက္ၿပီး စားသြားတာလားကြယ္ “
” မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး သူႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တူးခဲ့တဲ့တြင္းကလည္း
နက္ေတာ့ ေခြးေတြ တူးယက္ဖုိ႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး သူႀကီး၊
ဒါ့ထက္ တြင္းႏွစ္တြင္းလံုးက လက္ရာ ေျခရာ မပ်က္ဘူး “
သူႀကီး ဦးသာေအးသည္ အေဝးသုိ႕ေငးၾကည့္ရင္း စဥ္းစား
ေတြးေတာဟန္ျဖင့္ ဤသို႕ ေျပာလိုက္ေလသည္။
” ဒါဆုိ အေတာ္ စဥ္းစားဖုိ႕ေကာင္းတဲ့ ကိစၥပဲ … “
++++++
ေနာက္တစ္ေန႕ နံနက္တြင္ သူႀကီးသည္ ရြာထဲမွ ကိုေအာင္ေမာ္
အပါအဝင္ လူငယ္၊ လူလတ္ပိုင္းမ်ားအား ေခၚေဆာင္ကာ ဘီလူးေလး
မ်ားကို ျမွဳပ္ႏွံထားခဲ့ရာ တြင္းႏွစ္တြင္းအား သြားေရာက္ တူးေဖာ္ၾကည့္ၾက
ေလသည္။ ကိုေအာင္ေမာ္ ေျပာသည့္အတုိင္းပင္ ဘီလူးေလးမ်ားမွာ
ရွိမေနေတာ့ေပ။ အဆိုပါ တြင္းႏွစ္တြင္း ၾကားကိုလည္း တူးေဖာ္ၾကည့္
ၾက သကဲ့သုိ႕ ဘီလူးေလးမ်ားကို ျမွဳပ္ႏွံခဲ့ရာ က်ီးအာရုိးနားတစ္ဝုိက္
တူးေဖာ္ျဖင့္ ရွာေဖြ ခဲ့ၾကေလသည္။
သို႕ရာတြင္ ဘီလူးေလးမ်ား၏ အစအနကိုပင္ မေတြ႕ခဲ့ရေပ။
ထုိေန႕ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ကိုေအာင္ေမာ္ႏွင့္ မခင္ၾကည္တုိ႕မွ သံုးျမႊာပူး
ေမြးဖြားလာခဲ့ေသာ ဘီလူးေလးမ်ားမွာ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ
ေပ်ာက္သြားခဲ့ေလေတာ့သတည္း။
ၿပီးပါၿပီ ..
Credit – မဟာရာဇာ အံစာတံုး
ေအာင္ျမင့္ျမတ္(Myanmar Youths)
No comments:
Post a Comment