Wednesday, 23 March 2016

ေခတ္သစ္စုန္းမ အပိုင္း-၃


ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္သည္ ေဈးဝယ္ရန္အတြက္ ကုန္မ်ိဳးစုံေရာင္းေသာ 

စူပါမားကက္ တစ္ခုအတြင္းသို႔ ေရာက္လာေလသည္။ 

ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္က လိုအပ္ေသာပစၥည္းမ်ားကို ဆိုင္တြင္ အသင့္

ထားေပးေသာ လက္တြန္းလွည္းေလးထဲသို႔ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေ႐ြးထည့္သြားကာ

တြန္းလွည္းကို ေငြရွင္းေကာင္တာဆီသို႔ တြန္းယူခဲ့ေလသည္။ 

ေကာင္တာမွအေရာင္းစာေရးမေလးက ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ ယူလာေသာ

ပစၥည္းမ်ားကို ေရတြက္ကာ က်သင့္ေငြကို ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ တြက္ ခ်က္ေလ၏။ 


“ေပါင္မုန္႔က ၆ လုံး၊ တစ္လုံးကို သုံးက်ပ္ ...” 


စာေရးမေလးက ကြန္ပ်ဴတာေပၚမွ ၆ ဂဏန္းႏွင့္ ၃ ဂဏန္းမ်ားကို ႏွိပ္ကာ 

တြက္ခ်က္ရန္ ျပင္ဆင္၏။ 


“၃ က်ပ္တန္ ၆ လုံးဆိုေတာ့ ၃ x ၆ လီ ၁၈၊ ၁၈က်ပ္ေပါ့သမီးရယ္” 


ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္က ႏႈတ္ျဖင့္တြက္ျပလိုက္ရာ ကြန္ပ်ဴတာကို 

ႏွိပ္ရန္ျပင္ေနဆဲ စာေရး မေလးမွာ အံ့အားသင့္သြားေလ၏။ 


“ၾကည့္စမ္း၊ အန္တီက ကြန္ပ်ဴတာမပါပဲ တြက္ႏိုင္တယ္ေနာ္” 


“အန္တီမွာ ကြန္ပ်ဴတာပါပါတယ္။ ေဟာဒီမွာေလ ... ဒါေလာက္ေလး

ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ ထုတ္ၿပီး ႏွိပ္ေနစရာမလိုဘူးေလ သမီးရဲ႕။ 

လက္တန္း တြက္လို႔ရေနတာကိုး။ ကဲ ...အန္တီပဲတြက္ျပမယ္” 


ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္က သူဝယ္ယူသည့္ပစၥည္းမ်ား၏ 

ကုန္က်စရိတ္ကို ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ တြက္ျပလိုက္ေလသည္။ 


“ယိုဘူးက တစ္ဘူး ၄ က်ပ္နဲ႔ ၂ ဘူးဆိုေတာ့ ေလးႏွစ္လီ ၈ က်ပ္၊ 

အာလူးက တစ္ပိႆာ တစ္ဆယ္ေဈးမဟုတ္လား။ အန္တီယူလာတာ 

အစိတ္သားထုပ္ဆိုေတာ့ ၂ က်ပ္ခြဲကြယ္။ တစ္စည္း တစ္က်ပ္တန္ 

ကန္စြန္း႐ြက္က ၃ စည္းဆိုေတာ့ ၃ က်ပ္၊ အမဲသားဘူးက တစ္ဘူး 

၅ က်ပ္တန္ ၂ ဘူး ဆိုေတာ့ တစ္ဆယ္ေပါ့ကြယ့္။ ကဲ ...အားလုံးေပါင္း

မယ္၊ ၁၈ က်ပ္ရယ္ ၈ က်ပ္ရယ္က ၂၆ က်ပ္။ အားလူး ၂ က်ပ္ခြဲဖိုးနဲ႔ 

ကန္းစြန္း႐ြက္ ၃ က်ပ္ ဖိုးေပါင္းေတာ့ ၅ က်ပ္ခြဲ၊ ခုန ၂၆ က်ပ္နဲ႔ေပါင္းေတာ့ 

၃၁ က်ပ္ခြဲမေနလား။ အမဲသား ၂ ဘူးက တစ္ဆယ္နဲ႔ စုစုေပါင္း ၄၁ 

က်ပ္ခြဲက်တာေပါ့” 


အေရာင္းစာေရးမေလးသည္ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ တြက္ျပသည္မ်ား

ကို နားေထာင္ကာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ အသက္ပင္မ႐ႉမိဘဲ ေငးေန

သည္။ ထို႔ေနာက္ စာေရးမေလးက ကြန္ပ်ဴတာ ခလုတ္မ်ားကိုႏွိပ္ကာ 

ကုန္က်စရိတ္ကို တြက္ၾကည့္လိုက္၏။ ထြက္လာသည့္အေျဖမွာ 

ေဒၚမိုးထက္ ထက္ဂြက္ေထာ္ ထုတ္လိုက္သည့္အေျဖအတိုင္း 

ကြက္တိျဖစ္ေနေလသည္။ ကြန္ပ်ဴတာထက္ပင္ ျမန္ဆန္ စြာ အေျဖ

ထုတ္ႏိုင္ေသာ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ကို စာေရးမေလးက အထူး

အဆန္းသဖြယ္ ေငး ၾကည့္ေနမိသည္။ အနီးတြင္ ရပ္ေနသူမ်ားကလည္း 

စိတ္ဝင္စားစြာ ရပ္ၾကည့္ေနၾကေလ၏။ 


“အန္တီက ကြက္တိမွန္ေအာင္ တြက္ႏိုင္တယ္ေနာ္။ အိမ္က ထြက္လာ

ကတည္းက ဒီပစၥည္း ေတြဝယ္မယ္လို႔ဆုံးျဖတ္ၿပီး အန္တီ့ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ 

တစ္ခါတည္းတြက္လာခဲ့တာလား အန္တီ” 


“ႀကံႀကံဖန္ဖန္ကြယ္၊ အန္တီ့ဟာအန္တီ စိတ္တြက္နဲ႔ တြက္လိုက္တာပါ။ 

တကယ္ေတာ့ ဒါ မခက္ပါဘူးကြယ့္” 


ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္က က်သင့္ေငြကိုရွင္းေပးၿပီး ပစၥည္းမ်ားကို 

ယူကာ ဆိုင္ထဲမွ ထြက္သြားေလေတာ့သည္။ 

အေရာင္းစာေရးမေလးသည္ မန္ေနဂ်ာအခန္းသို႔ အေျပးသြားကာ 

သူႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရေသာ ထူးဆန္းအံ့ဩဖြယ္အျဖစ္ကို အစီရင္ခံတင္ျပလိုက္

ေလသည္။ 


“ကုန္က်စရိတ္ေတြကို ကြန္ပ်ဴတာမသုံးဘဲ စိတ္နဲ႔တြက္တယ္ဆိုတာ 

ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ မင္း ေနေကာင္းရဲ႕လား” 


မန္ေနဂ်ာက အေရာင္းစာေရးမေလးကို မယုံသကၤာျဖင့္ ေမးျမန္း လိုက္

ေလသည္။ 


“ကၽြန္မက မ်က္ျမင္ႀကဳံခဲ့တာပါ ဆရာ။ မယုံရင္ မွတ္တမ္း႐ုပ္သံမွာ 

ျပန္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္” 


မန္ေနဂ်ာက ကြန္ပ်ဴတာထိန္းခ်ဳပ္ဌာနသို႔ လြန္ခဲ့သည့္ဆယ္မိနစ္က 

အေရာင္းေကာင္တာေရွ႕မွ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွတ္တမ္းကို သူ႕အခန္းထဲသို႔ 

လႊင့္ေပးရန္ ဖုန္းျဖင့္ အမိန္႔ေပးလိုက္ေလသည္။ 

စူပါမားကက္၏ ေထာင့္တိုင္း၊ ေနရာတိုင္းတြင္ ႐ုပ္သံကင္မရာမ်ား 

တပ္ဆင္ထားကာ ေဈး ေရာင္းေဈးဝယ္ျမင္ကြင္းမ်ားကို စကၠန္႔မလပ္ 

မွတ္တမ္းတင္ထားလ်က္ရွိပါသည္။ ဝယ္သူမ်ား ဝယ္ယူ သည့္ပစၥည္းကို 

အျငင္းမပြားေစရန္၊ ပစၥည္းမ်ား အခိုးခံရမႈမွကာကြယ္ရန္ တပ္ဆင္မွတ္တမ္း

တင္ထား ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ 

ကြန္ပ်ဴတာထိမ္းခ်ဳပ္ဌာနမွ လႊင့္ေပးလိုက္သည့္ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္မိနစ္က 

အေရာင္းေကာင္တာ ေရွ႕မွ ႐ုပ္သံမွတ္တမ္းသည္ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း 

မန္ေနဂ်ာအခန္းထဲမွ တီဗီစက္တြင္ ထင္ဟပ္လာ ေလသည္။ 

အေရာင္းစာေရးမေလးႏွင့္ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္တို႔ ေျပာဆိုေနပုံ။ 

ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ ေထာ္က ပစၥည္းကုန္က်စရိတ္ကို လ်င္ျမန္စြာ 

ႏႈတ္တိုက္တြက္ခ်က္ျပပုံမ်ားကို မန္ေနဂ်ာ ျမင္ေတြ႕ေနရ၏။ 


“ဘုရား ...ဘုရား၊ ထူးဆန္းလွခ်ည္လား။ သူ ကြန္ပ်ဴတာကို 

တစ္ခ်က္မႏွိပ္ဘဲနဲ႔ ဂဏန္း သခ်ၤာေတြကို တြက္တတ္တယ္။ သူ႕

အေျဖေတြေရာ မွန္ရဲ႕လား ...မွန္း ...” 


မန္ေနဂ်ာက ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ဝယ္ယူသည့္ ပစၥည္းမ်ားကို 

ေဈးႏႈန္းႏွင့္ အေရ အတြက္မ်ား ကြန္ပ်ဴတာထဲတြင္ ႐ိုက္ထည့္ကာ 

တြက္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္ေလသည္။ 


“ဟိုက္ ...ကြက္တိပါလား” 


မန္ေနဂ်ာက အံ့ဩတႀကီးေရ႐ြတ္လိုက္ေလသည္။ 


“အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာေပါ့ ဆရာ။ ထူးဆန္းလြန္းလို႔ သမီး ဆရာ့ဆီ လာ

သတင္းပို႔တာပါ” 


“ဟုတ္တယ္ေဟ့။ ဒီမိန္းမဟာ သာမန္မိန္းမတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး” 


“သိပ္ေတာ္တဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္လို႔ ဆိုလိုတာလား ဆရာ” 


“မဟုတ္ဘူး။ သူ႕မွာ လၽွိဳ႕ဝွက္တဲ့ အတတ္ပညာတစ္ခုခုေတာ့ ရွိရမယ္။ 

လူစင္စစ္မွ ဟုတ္ရဲ႕ လားကြာ” 


အံ့ဖြယ္သရဲ ထူးဆန္းလွသည့္ အစြမ္းအစကိုၾကည့္ရင္း မန္ေနဂ်ာက 

မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ေလသည္။ 


------------


ဆက္ပါဦးမည္ ..............


Credit - ေဆာင္းလုလင္



ေအာင္ျမင့္ျမတ္(Myanmar Youths)

No comments:

Post a Comment