ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္သည္ အသက္ ၄၀ အထိ အစိုးရဘက္ဆိုင္ရာ
႐ုံးတစ္႐ုံးတြင္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေပသည္။ အသက္ ၄၀ ျပည့္သည္တြင္
ပင္စင္ယူ၍ သက္ေသာင့္သက္သာ ေနထိုင္ခဲ့၏။ သူမသည္ အိမ္ေထာင္မရွိသူ
အပ်ိဳႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။
အလုပ္မွအနားယူၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္မွာ
အားလပ္ေနခဲ့သည္။ အသက္ကလည္း ႀကီးလွသည္မဟုတ္ေသး။
က်န္းမာေရးကလည္း ေကာင္းေနေသးသူျဖစ္ရာ ေဒၚမိုး ထက္ထက္ဂြက္ေထာ္သည္
ေက်ာင္းေနစဥ္ကႏွင့္ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္းတြင္ မေလ့လာခဲ့ရသည့္ ပညာရပ္
မ်ားကို ေလ့လာခဲ့ေလ၏။
သူမသည္ အတြက္အခ်က္ဝါသနာပါသူျဖစ္ရာ ဂဏန္းသခ်ၤာ ဘာသာရပ္ကို
ကိုယ္တိုင္ေလ့လာ ခဲ့ေလသည္။
ယခုကာလတြင္ အစစအရာရာ တိုးတက္ေနၿပီျဖစ္ရာ လူတို႔သည္
အတြက္အခ်က္ကို အပင္ပန္း ခံ၍ တြက္ခ်က္မေနေတာ့ေပ။ ဂဏန္းသခ်ၤာ
အေပါင္းအႏႈတ္တစ္ခုကို တစ္လုံးစီခ်ေရး၍ ေပါင္းႏႈတ္ ေျမႇာက္စားသည့္
ေခတ္မွာ ႏွစ္ေပါင္းေလးရာခန္႔ ေနာက္က်က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။
ဘယ္အခ်က္အလက္ ကိုပဲ သိခ်င္သိခ်င္ ကြန္ပ်ဴတာခလုတ္ကေလးကို
ႏွိပ္႐ုံျဖင့္ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း သိရွိေနႏိုင္ေပရာ မည္သူ ကမွလည္း
အပင္ပန္းခံ တြက္ခ်က္မေနေတာ့ေပ။ သိလိုသမၽွ ကြန္ပ်ဴတာခလုတ္ႏွိပ္၍
အေျဖရွာ ခိုင္းလိုက္႐ုံသာ ျဖစ္ေပ၏။
ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြန္ပ်ဴတာကို အ႐ိုးစြဲေအာင္ သုံးလာၾကၿပီးျဖစ္သည့္
ကမၻာ့လူသားတို႔သည္ အေျခခံအတြက္အခ်က္ပညာကို မတတ္ကၽြမ္းၾကေတာ့
ေပ။ ၁ ႏွင့္ ၂ ေပါင္းပါက မည္မၽွရသည္ကိုပင္ ေခါင္း႐ႈပ္ခံ၍ စဥ္းစားမေန
ၾကေတာ့။ ကြန္ပ်ဴတာ၏ ဂဏန္း ၁ ခလုတ္၊ အေပါင္းလကၡဏာ ခလုတ္ႏွင့္
ဂဏန္း ၂ ခလုတ္တို႔ကို အစဥ္အတိုင္းႏွိပ္၍ အသင့္ေပၚလာေသာ အေျဖကို
ၾကည့္ၾကသည္။
လူတို႔သည္ ေမြးကတည္းကပင္ ဂဏန္းသခ်ၤာ အတြက္အခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍
စဥ္းစားေတြး ေခၚသည့္ အေလ့အက်င့္မရွိသည့္အတြက္ ဦးေႏွာက္မ်ား
တုံးေနၾကၿပီျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းမ်ား၌လည္း သင္ၾကားျခင္းမျပဳေတာ့ပါ။
ပုစၧာတစ္ပုဒ္၏အေျဖကို သိလိုပါက ကြန္ပ်ဴတာခလုတ္မ်ားကို မည္သို႔
မွန္ကန္စြာႏွိပ္ရမည့္နည္းကိုသာ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးၾကသည္။
ဂဏန္းမတြက္တတ္၍လည္း မည္သည့္လူသားမွ ဒုကၡေရာက္မသြားၾကပါ
ေခ်။ ေရွးအထက္ကာရီ က သိပၸံပညာရွင္လူသားမ်ားက လက္ရွိေခတ္
လူသားမ်ားအတြက္ ကြန္ပ်ဴတာမ်ားကို ၿပီးျပည့္စုံေအာင္ တီထြင္ေပးသြားၿပီး
ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ားတကာထက္ တစ္ေယာက္တည္းထူးကဲ၍ ဂဏန္းသခ်ၤာ
ပညာကို ေလ့လာ ေနေသာ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္သည္ အမ်ားထဲမွာ
ကြက္၍ တမူထူးျခားေနျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္သည္ ေလ့လာဆည္းပူးသည့္ အားေလ်ာ္စြာ
ဂဏန္းမ်ားကို ကိုယ္ တိုင္ခ်ေရး၍ တြက္ခ်က္တတ္လာသည္။
၁ ႏွင့္ ၂ ေပါင္းလၽွင္ ၃ ရေၾကာင္းကို ကြန္ပ်ဴတာႏွိပ္မွ သိရ သည္မဟုတ္။
တုတ္ေခ်ာင္းေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ေနာက္ထပ္တုတ္ေခ်ာင္းေလး ၂ ေခ်ာင္း
ကိုခ်၊ ေရတြက္ ၾကည့္လၽွင္ ၃ ဆိုသည့္အေျဖကို ရႏိုင္ပါသည္။
ဤနည္းျဖင့္ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္သည္ အေပါင္း အႏႈတ္အခ်ိဳ႕ကို
တြက္တတ္လာသည္။ တစ္ဆင့္တက္၍ အေျမႇာက္အစားမ်ားကိုပါ
တတ္ေျမာက္ လာခဲ့သည္။
စင္စစ္ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိသည့္ ဂဏန္းတြက္နည္း
မ်ားမွာ ေရွးေခတ္က မူလတန္းကေလးမ်ားကို သင္ၾကားသည့္ အေျခခံ
အတြက္အခ်က္ပညာမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ လက္ရွိအသက္ရွင္
ေနသူ လူသားမွန္သမၽွသည္ ထိုအေျခခံတြက္နည္းမ်ားကို မသင္ၾကားဖူး၍
လုံး၀မသိ ၾကေခ်။ လက္ရွိအသက္ရွင္ေနေသာ လူသားမ်ားသည္
ကိန္းဂဏန္းတစ္ခုကို သိလိုပါက ကြန္ပ်ဴတာ တြင္ႏွိပ္၍ အေျဖရွာရမည္ဟု
သာ သိၾကသည္။ ကြန္ပ်ဴတာမွ ေဖာ္ျပေသာအေျဖသည္ မည္သို႔မည္ပုံ
အဆင့္ဆင့္တြက္ခ်က္ရာမွ ရရွိလာေၾကာင္းကို မသိၾကေခ်။
ထိုအခါ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္တစ္ေယာက္ ဂဏန္းသခ်ၤာမ်ားကို
ႏႈတ္တိုက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လက္တန္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ စာ႐ြက္ေပၚ
ခ်ေရး၍ေသာ္လည္းေကာင္း တြက္ခ်က္တတ္ ေျမာက္ေနျခင္းသည္
အားလုံးအတြက္ အဆန္းတၾကယ္ ျဖစ္ေနၾကေတာ့သည္။
ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ကလည္း ဂဏန္းသခ်ၤာႏွင့္ပတ္သက္၍
ေရွးေခတ္ သမိုင္းေၾကာင္း ကိုပါမက်န္ စာၾကည့္တိုက္မ်ား ျပတိုက္မ်ားအထိ
သြားေရာက္ကာ လွန္ေလွာေလ့လာရွာေဖြခဲ့ရာ တစ္ခါ ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ
ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ေက်ာ္က ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ျပတိုက္တစ္ခု၌
ေတြ႕ရွိခဲ့ေလ သည္။ စာအုပ္မွာ ႏွစ္ငါးရာေက်ာ္သက္တမ္းရွိၿပီးမို႔ ကၽြတ္႐ြကာ
ေႂကြက်လုမတတ္ရွိေနေလၿပီ။ ေဒၚမိုး ထက္ထက္ဂြက္ေထာ္က ျပတိုက္မႉးထံ
ခြင့္ေတာင္းကာ ထိုဗလာစာအုပ္ကို တစ္အုပ္လုံး မိတၱဴကူး ယူခဲ့ေလသည္။
ဗလာစာအုပ္မွာ ၂၀ ရာစုကာလက ႏွစ္တန္းေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္
အသုံးျပဳခဲ့ေသာစာအုပ္ ျဖစ္ေလသည္။ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္သည္
စာအုပ္ေနာက္ေက်ာမွ အလီတိုင္ဇယားကို ေတြ႕ရွိ ခဲ့ေလသည္။
အစပိုင္းတြင္ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ နားမလည္မိ။ ေသခ်ာေလ့လာ
ၾကည့္ပါမွ အလီတိုင္ဇယားဆိုသည္မွာ ကိန္းဂဏန္းတစ္ခုႏွင့္ အျခားကိန္း
ဂဏန္းတစ္ခုတို႔ ေျမႇာက္ျခင္းမွရေသာ ရလဒ္မ်ားကို တန္းစီေဖာ္ျပထားသည့္
ဇယားျဖစ္ေနတာကို သတိျပဳမိေတာ့သည္။ ကိန္းဂဏန္း တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု
ေျမႇာက္ျခင္းကို ဂဏန္းစဥ္အတိုင္း ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္သည္။
ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္က အလီတိုင္ဇယားကို အရက်က္မွတ္ခဲ့ရာ
တစ္ႏွစ္ၾကာခ်ိန္တြင္ ၁ အလီမွ ၉ အလီအထိ အလြတ္ရသြားခဲ့ေလသည္။
ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္က သူ ေလ့လာေတြ႕ရွိေသာ ဂဏန္းသခ်ၤာ
ပညာရပ္အတြက္ အလြန္ ပင္ဂုဏ္ယူခဲ့ေလသည္။ အလ်ဥ္းသင့္သည့္အခါ
တိုင္းလည္း သူမ တတ္ကၽြမ္းေသာ သခ်ၤာပညာကို လူေတာထဲတြင္
အသုံးခ်ခဲ့ေလ၏။
တစ္ခါက ဘတ္စ္ကားျဖင့္ တစ္ေနရာသို႔သြားခဲ့ရာ မွတ္တိုင္တစ္ခုတြင္
ေက်ာင္းသူ ၆ ေယာက္ ကားေပၚတက္လာေလသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားက
လႊတ္ေတာ္အေဆာက္အအုံထိစီးလၽွင္ ဘယ္ေလာက္ က်မည္လဲဟု
စပယ္ယာကို ေမးေလသည္။ စပယ္ယာက တစ္ဦးလၽွင္ ၁၅ ျပားက်ေၾကာင္း
ျပန္ေျပာ၏။ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးက ၆ ေယာက္အတြက္ ေငြထုတ္ေပးရန္
သူ႕အေဖာ္မ်ားအား “ဘယ္ေလာက္က်သလဲ တြက္ၾကပါဦး”..ဟုဆိုကာ
သူကိုယ္တိုင္လည္း လြယ္အိတ္ထဲမွ ကြန္ပ်ဴတာေလးကိုထုတ္ကာ
တြက္ရန္ ျပင္ေလသည္။ က်န္ေက်ာင္းသူမ်ားကလည္း မိမိတို႔ကြန္ပ်ဴ
တာမ်ားကို အသီးသီးထုတ္လိုက္ၾက၏။ ဘတ္စ္ကားစပယ္ယာကလည္း
သူ၏ လြယ္အိတ္ထဲမွကြန္ပ်ဴတာကို ထုတ္လိုက္ေလသည္။
ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္သည္ မေနသာေတာ့ဘဲ ဝင္ေျပာေလေတာ့သည္။
“ဒါေလာက္က ကြန္ပ်ဴတာထုတ္ တြက္ေနစရာ မလိုပါဘူးကြယ္။
လြယ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ ၁၅ ျပား၊ ၆ ေယာက္အတြက္ဆိုေတာ့
၁၅ ကို ၆နဲ႔ေျမႇာက္၊ ဆယ့္ငါးေျခာက္လီ ၉၀၊ ျပားကိုးဆယ္ ေပါ့ကြယ့္”
ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္က ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္တြက္ျပလိုက္ရာ
ၾကားရသူအေပါင္း အံ့အား သင့္သြားၾကေလသည္။ စပယ္ယာေရာ၊
ေက်ာင္းသူ ၆ ေယာက္လုံးပါ သူတို႔ကြန္ပ်ဴတာမ်ားျဖင့္ အျမန္
တြက္ခ်က္အေျဖရွာလိုက္ရာ ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ေျပာေသာ
အေျဖအတိုင္း ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ ရေလ၏။ အျခားေသာ ဘတ္စ္ကား
စီးခရီးသည္မ်ားကလည္း ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ လ်င္ျမန္စြာ
ေျပာလိုက္ေသာအေျဖသည္ အမွန္ဟုတ္မဟုတ္ကို သူတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ကြန္ပ်ဴ
တာမ်ားကိုထုတ္ကာ တြက္ ခ်က္ၾကည့္ၾကေလ၏။
အံ့ဩေသာမ်က္လုံးအၾကည့္မ်ားက ေဒၚမိုးထက္ထက္ဂြက္ေထာ္ထံ
စုၿပဳံက်ေရာက္လာေလ ေတာ့သည္။
-------
ဆက္ပါဦးမည္ ..............
Credit - ေဆာင္းလုလင္
ေအာင္ျမင့္ျမတ္(Myanmar Youths)
No comments:
Post a Comment